Χωρίς όρους

Η αγάπη του Θεού δεν ξεπέφτει, δε μειώνεται.

Σε αγαπά στις καλές σου μέρες, αλλά και τις κακές σου· όταν Τον υπηρετείς, αλλά και όταν δεν τον υπηρετείς· όταν είσαι σωστός, αλλά και όταν είσαι λάθος. Ο Θεός σε αγαπά ακόμα και όταν είσαι θυμωμένος ή εγωιστής ή εκτός ελέγχου. Σε αγαπά ακόμα και όταν Του τσακίζεις την καρδιά.

Γιατί όμως συνεχίζει να σε αγαπά; Διότι η αγάπη Του είναι χωρίς όρους. Δε βασίζεται στις επιτυχίες και τα επιτεύγματά σου. Βασίζεται στο χαρακτήρα Του. Δεν εξαρτάται από το τί κάνεις εσύ, αλλά βασίζεται στο ποιος είναι ο Ίδιος.

Ένα χαμόγελο προς τον Ουρανό

Κάθε γέννηση είναι ένα συνηθισμένο γεγονός και ένα θαύμα μαζί, διάβασα κάπου! Ένα  θαύμα ζεις, επίσης, σαν μεγαλώνεις ένα παιδί.

Από τότε που έγινα μητέρα (πάνε κάποιοι μήνες τώρα) νιώθω τόσο μεγάλη χαρά, γιατί μια ζωούλα με κοιτάει στα μάτια και μου λέει «σε αγαπώ» μόνο κοιτάζοντάς με! Όταν τον ταΐζω,  αυτό που λαχταρώ είναι να με κοιτάξει στα μάτια και να χαμογελάσει πλατιά σα να μου λέει: «Ευχαριστώ μανούλα!» Και, συνήθως, αυτό κάνει χωρίς κανένας να του το έχει απαιτήσει.

Σκέφτομαι ότι και ο Πατέρας μας αυτό  θέλει. Ένα απλό ευχαριστώ, ένα χαμόγελο προς τον Ουρανό. Γεμάτο, αληθινό!

Η αγάπη γεννήθηκε

Η αγάπη γεννήθηκε μέσα από τον Ιησού, μέσα στον κόσμο που μίλησε και έπραξε

Ψάχνω στην Ιστορία και δεν υπάρχει αυτός που να αγαπάει, να συγχωρεί και να ελεεί

Ψάχνω αυτόν που να είναι δάσκαλος και να υπηρετεί τους μαθητές του

Ψάχνω αυτόν που, ενώ ήταν Θεός, έγινε δούλος του ανθρώπου

Φώναξα όμως με φωνή παιδιού ότι τα βρήκα, και τα βρήκα μέσα στον Ιησού!

Αγαπούσε, συγχωρούσε και ελεούσε

Ήταν δάσκαλος, και όμως έπλυνε τα πόδια των μαθητών του

Ήταν Θεός, και όμως πέθανε για τα λάθη μου

Για μένα και για σένα, για να γίνω όμοιος του

Αγάπη και Φώς είναι στο ζωντανό Ιησού!

Αγανακτισμένοι vs. Αποφασισμένοι 

Τον τελευταίο καιρό στη χώρα μας πληθαίνουν οι φωνές ανθρώπων που αγωνιούν για το αύριο τους, ένα αύριο που μοιάζει πιο αβέβαιο από ποτέ. Η δύναμη μας και η ισχύς μας χάθηκαν μέσα σε ένα απόγευμα, μέσα σε μια πολιτική απόφαση, και κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα. Δουλειές χάθηκαν, λεφτά χάθηκαν, ελπίδες χάθηκαν, αισιοδοξία χάθηκε, μα το χειρότερο απ´ όλα είναι πως χάθηκε η πίστη. Χαμένοι και αποπροσανατολισμένοι από το στόχο μας πια, δημιουργήσαμε ένα κίνημα - ένα κίνημα γεμάτο ανθρώπους όχι αγανακτισμένους, αλλά ανθρώπους χωρίς προοπτική ή ελπίδα.

Βρίσκεστε εδώ: Home Μενου Blog Σκέψεις του Ποιμένα Χωρίς όρους

Σχετικά με εμάς